22
ژانویه

درخشندگی چیست؟

به میزان و شدت تابش نور در یک مساحت و در جهتی معیین درخشندگی و یا تراکم نور گفته می شود.

تراکم نور با واحد نیت اندازه گیری می شود.

به عبارتی ساده تر تراکم نور یا درخشندگی یعنی میزان نور عبور کرده از یک سطح در یک فضا.

معمولا این خصوصیت برای مشخص نمودن ویژگی بازتاب نور از سطوح صاف به کار می رود. همچنین مشخص می کند چشم انسان تا چه میزان توانایی دید نور را از یک زاویه دید مشخص دارد. منظور از زاویه فضایی، زاویه ای است که توسط مردمک چشم انسان قابل گسترش است. بنابراین درخشندگی معیاری است برای اینکه آن سطح تا چه حد درخشان به نظر خواهد رسید.

درخشندگی

کمیت و کیفیت درخشندگی

درخشندگی در نور شناسی هندسی یک کمیت ناوردا است. به این معنی که در یک سامانه نوری مناسب که تولید نور می کند، میزان درخشندگی خروجی از منبع باید دقیقا برابر با میزان ورودی باشد. در مورد منابع نوری واقعی غیر فعال، میزان خروجی در بیشترین حالت دقیقا برابر شدت ورودی است. برای نمونه اگر تصویر کوچک‌ شده‌ ای را با استفاده از یک عدسی بسازیم، توان نوری در یک مساحت کوچک‌ تر متمرکز می‌شود، که به معنای روشنایی بیشتر در تصویر خواهد بود. با این وجود نور در سطح تصویر، زاویهٔ فضایی بزرگتری را باید پر کند تا درخشندگی حاصل به همان اندازهٔ قبلی بماند (با فرض اینکه لنز تلفات ندارد). تصویر حاصل هیچگاه نمی‌تواند از تصویر منبع درخشان‌تر باشد.

انتخاب یا محاسبه نادرست میزان درخشندگی مناسب که کمتر یا بیشتر از حد نرمال باشد، می‌تواند اثرات منفی زیادی روی چشم انسان در محیط های مسکونی و اداری بگذارد. به همین دلیل محاسبه ی آن در محاسبات روشنایی، به ویژه در محیط‌های تاریک (مثل خیابان‌ ها و پارک ها در طول شب) و براق (مثل فضا های آینه کاری‌ شده)، دارای اهمیت ویژه ای است.